و برتون از اينها الهام گرفت ...
سالهاست تیم برتون به نیروی خلاق شناخته شده در هالیوود بدل شده است. دید بی همتای وی به عبارت "سبک برتون" جان بخشیده است، عبارتی که بلافاصله دیدی را نشان می دهد که تنها از ذهن برتون می تواند نشات گرفته باشد. برای باور فیلمهای او باید آنها را دید. ریشه نبوغ او آشکارا از انیمیشن های stop-motion کار انیماتور پیشگام Ray Harryhausen و فیلمهای ترسناک با بازی هنرپیشه های افسانه ای مانند پیتر کوشینگ و کریستوفر لی و نیز از فیلمهای رده پایین با بازی وینسنت پرایس می باشد. تاثیر پنهان تر را از کارهای ابتدایی والت دیزنی تا کارهای فدریکو فلینی گرفته است. برخلاف دیگر فیلمسازان که صرفاً به دزدی از کارهای بزرگان می پردازند، برتون دید منحصربفرد و باورنکردنی خود را با الهامی که از کار دیگران می گیرد در می آمیزد.
در نگاه اول ممکن است تاثیر دیزنی روی برتون به چشم نیاید ولی رفتن برتون به CalArt و سپس کار کردن به عنوان انیماتور برای دیزنی نکات کوچکی هستند که توجه را جلب می کنند. فیلمهای ابتدایی دیزنی مثل فیلم سفیدبرفی و هفت کوتوله فیلمهایی فانتزی بودند که مخاطب کودک و بزرگسال را به یک اندازه جذب می کردند. آنها تاریکی وحشت آور را چنان با رویا و صحنه های شادی آور درهم آمیختند که پیش از آن بی سابقه بود. با دقت در فیلمهای برتون مثل ماجراهای بزرگ پی-وی یا ادوارد دست قیچی به این نکته می توان پی برد که هدف وی نبز جلب هر دو گروه مخاطب کودک و بزرگسال و ارائه داستانی بوده که برای هر گروه سنی جذاب است.
تيم برتون به همراه آهنگساز محبوبش "دني الفمن"
"وینسنت پرایس، ادگار آلن پو، آن فیلمهای هیولایی، همه با من سخن می گفتند." (تیم برتون) عشق برتون به وینسنت پرایس یک راز نیست. برتون به عنوان کودکی که در بربنک کالیفرنیا بزرگ شده یک چیز جذاب انکارناپذیر در این هنرپیشه شوخ وهم آور یافته که در جوانی نیز با این جذبه دست به گریبان بود. این خصوصیت را می توان در شخصیت های متعدد برتون دید (و احتمالاً در خود برتون): از شیطان با نشاط Pee-wee Herman تا Edward Bloom ، مردی که ماهرانه کلاف سالهای جوانی خود را می تند در Big Fish . به وضوح کارهای Ray Haryhausen انیماتور تاثیر زیادی بر کارهای برتون فیلمساز گذاشت که این تاثیر فقط مربوط به فیلمهایی مثل Vincent و کابوس شب پیش از کریسمس نیست. برتون با ساخت صحنه هایی از فیلمهایی مانند Sleepy Hollow و Beetle juice هیجانی مشابه با آنچه در کودکی با زندگی در حومه شهر تجربه کرده را تكرار مي كند و نیز ادای دینی ست به حماسه های تخیلی و فیلمهای ترسناک دوران کودکی اش.
تعیین اینکه کدام فیلمساز به تنهایی الهام بخش برتون بوده کمی دشوار است. آری در صحنه هایی از فیلمهایش برتون عشقش به فیلمهای استاد ایتالیایی فدریکو فلینی را فریاد می زند (این مساله در لحظات پایانی فیلم Big Fish آشکارتر است) ولی به نظر می رسد برتون بیشتر از کل یک ژانر تاثیر گرفته تا یک فیلمساز مشخص.
کنار هم قرار گرفتن والت دیزنی و وینسنت پرایس برای تاثیر گرفت عجیب به نظر می رسد ولی برای انسان خلاقی مانند تیم برتون این ترکیب غریب قابل پیش بینی است. روشی که برتون عناصر موثر بر خود را با دید منحصر بفردش ترکیب می کند فیلمهایش را نفس گیر می کند. او به ما چیزی قدیمی، آشنا و در عین حال چیزی غیرقابل پیش بینی می دهد... او "تيم برتون" است.