برادران كي

بيوگرافي برادران كي

گردآوري و ترجمه : شورا جاري

shora.jari@gmail.com

2011/02/19

برادران كي

استیفن و تیموتی کی دوقلوهای همسانی هستند که 17 جوئن 1947 در نوریستاون ایالت پنسیلوانیای آمریکا به دنیا آمدند و به نام برادران کی شناخته می شوند. آنها انیماتورهای استاپ موشن کار قدری هستند که به خاطر نمایش The chairs جایزه Drama Desk Award را برای برجسته ترین طراحی صحنه دریافت کردند. برادران کی در انگلستان زندگی و کار می کنند. آنها از سال 1969 پس از آموختن تصویرگری در کالج هنر فیلادلفیا، برای تحصیل در دانشکده Royal College of Art به لندن رفتند. در انگلیس نخستین فیلمهای کوتاهشان را ساختند که پس از صدمه جبران ناپذیری که به تنها نسخه آنها وارد شد، از بین رفتند. در دهه 1980 پس از مدتی اقامت در هلند به انگلیس برگشتند و با Keith Griffiths از دیگر دانشجویان کالج سلطنتی که تهیه کننده همه فیلمهایشان است، تشکیل تیم دادند. این سه نفر در سال 1980 استودیوی Koninckk Studios را تشکیل دادند که اکنون در ساوت وارک لندن قرار دارد.

آثار برادران کی از سال 1979 تا به امروز از بازه گسترده ای از هنرمندان تاثیرات عموماً درونی گرفته اند، که از انیماتورهای لهستانی مانند والرین بروچيك و یان لنیکا آغاز شده و با نویسنده هایی مانند فرانتس کافکا، برونو شولتز، رابرت والسر و میشل دوگلدرود، نیز عروسک گردانهایی همچون ولادیسلاو استارویچ و ریچارد تخنر و موسیقی دانانی مانند لئوس ياناچک، ژنک لیشکا و لشک یانکوفسکی (که موسیقی متن بسیاری از کارهایشان را ساخته) ادامه می یابد. یان شونکمایر، انیماتور چک که این دو برادر نام یکی از کارهایشان (کابینه شونکمایر) را از او گرفته اند، به تناوب به عنوان یکی از تاثیرگزارترین ها بر برادران کی، یاد می شود. گرچه آنها آثار شونکمایر را کمی دیر در سال 1983 کشف کردند که در آن زمان سبک شخصی و جهت گیری هنری شان شکل گرفته بود. در میزگردی با دانیل برد و اندری کلیموفسکی در فستیوال آئورورا آنها به تاثیر قابل توجهی که کارهایشان از والرین بروچيك (که هم انیمیشن کوتاه و هم فیلم بلند ساخته) گرفته تاکید کردند.

بیشتر فیلمهای بلند عروسکی برادران کی از قطعات اغلب درهم ریخته ی عروسکی، مواد حیوانی و غیره و در فضایی تیره و احساسی ساخته شده اند. احتمالاً شناخه شده ترین فیلم آنها "خيابان كروكوديلها" (Street of Crocodile) است که بر اساس رمانی به همین نام نوشته نویسنده لهستانی برونو شولتز ساخته شده است. این فیلم کوتاه از طرف تری گیلیام انیماتور و کارگردان به عنوان یکی از برترین انیمیشنهای تاریخ شناخته شده است و جاناتان رومنی آن را در لیست ده فیلم برتر از هر فرم رسانه ای جای داده است. این دو برادر دو فیلم بلند زنده ساخته اند: Institute Benjamenta یا "این رویا که مردم به آن زندگی انسانی می گویند" و The Piano Tuner of Earthquakes. آنها همچنین یک سکانس انیمیشنی فیلم فریدا را ساخته اند.

فیلمهای برادران کی جز معدودی موارد دیالوگ معناداری ندارد، بیشتر آنها اصلاً دیالوگی ندارند و برخی مانند The Comb ساخته 1990 ترکیبی از صداهای نامفهوم پس زمینه هستند که قرار نیست معنایی داشته باشند. به همین خاطر، فیلمهای آنها به شدت به موسیقی متن متکی است که اکثر آنها اختصاصاً توسط آهنگساز لهستانی لشک یانکوفسکی برایشان ساخته شده است. در سال 2000 برای سری مستندهای صدای فیلم BBC یک قطعه 20 دقیقه ای ساختند که آهنگسازی آن به عهده Karlheinz Stockhausen بود. برادران کی تا حد امکان از قطعات از پیش ضبط شده استفاده می کنند، گرچه برای فیلم The Phantom Musuem از موسیقی گری تارن استفاده کردند، به دلیل اینکه نتوانستند حقوق معنوی قطعه ای از ژنک لیسکا آهنگساز چک را بگیرند.

برادران كي در سال 2010

علاوه بر اینها آنها چند موزیک ویدئو برای گروه His Name Is Alive با عنوانهاي "آیا ما هنوز زن و شوهریم؟" و "بدون تو مشکلی پیش نمی آید"، مایکل پِن، ويدئي Long Way Down و گروه 16 اسب بخار (کر ارواح سیاه) را ساخته اند. برخی به اشتباه گمان می کنند که بعضی از موزیک ویدئوهای گروه Tool را نیز این دو برادر ساخته اند درحالیکه کارگردان اصلی آنها فرد استور و آدام جونز (از اعضای گروه) می باشد که کارشان از برادران کی تاثیر گرفته است. آنها انیماتوری ویدئوی Sledghammer را برای پیتر گابریل انجام دادند، ولی کارگردان آن استفان جانسون بود و برادران کی از این مشارکت ناراضی بوده زیرا آن را تقلیدی از کارهای شونکمایر می دانستند به جای اینکه روح مشخص و مجزایی داشته باشد. این دو برادر پیش از روی آوردن به ساخت فیلم به صورت حرفه ای تصویرسازی می کردند. در اولین ویرایش رمان آنتونی بورگس "پرتقال کوکی یا پایان اندربی"، از طراحی های برادران کی را پیش از آغاز هر فصل استفاده کرده بودند. همچنین آنها نزدیک سه دهه پیش از آغاز همکاری با استاکهاوسن، طراحی جلد کتابی با عنوان "استاکهاوسن: سخنی با آهنگساز" (تالیف جاناتان کات، سیمون و شاستر در سال 1973) را انجام داده بودند. پس از طراحی جلد کتابهای گوتیک و علمی تخیلی در فیلادلفیا، این دو به پیشنهاد طراحی هایی برای انتشاراتی پرداختند که نه تنها نشانگر علاقه آنها به نویسندگان خاص، مانند جلد کتابهای ایتالو کالوینو، لوئی فردینان سلین و بررسی فیلمهای آندری تارکوفسکی توسط مارک لوفانو بود، بلکه علاقه آنها به موضوعاتی که این نویسندگان مد نظر دارند را نیز نشان می دهد. تقریباً تمامی فیلمهای برادران کی از متون ادبی الهام گرفته، چه آنجا که از آن به عنوان نقطه ای برای فرود ایده هایشان استفاده کردند یا آن را به شکل ساختمان اصلی سناروی فیلم به کار برده اند، ولی آنرا به عنوان متن نمایشنامه یا فیلمنامه به کار نگرفتند.

موفقیت "خيابان كروكوديلها" برای برادران کی آزادی هنری کشف و تغییر موضوع فیلمهایشان از منابع ادبی و شعری دیگری را فراهم ساخت که به اکتشاف فرم هنری جدیدی منجر شد که به دلیل تجربه گرایی تکنیکی شدید آنها با دوربین و دکور صحنه نیز بود. شهرت این دو برادر عمدتاً به خاطر فیلمهای بلند عروسکی و زنده آنهاست. از جمله کارهای کمتر شناخته شده آنها طراحی های صحنه بسیاری است که برای اپرا، باله و تئاتر انجام داده اند، از سال 1988 برادران کی به طراحی صحنه و نور هنرهای تجسمی تئاترهای بین المللی پرداختند.

برادران کی مهمانان همیشگی فستیوالهای فیلم، دانشکده ها و دانشگاههای هنر هستند و اخیراً در دانشگاه فارغ التحصیلان اروپایی در سوییس مهمان بوده اند.
آنها در ژوئن 2010 ماموریت ساخت فیلم جدیدی با عنوان Anatomica Asthetica را از سوی کالج پزشکان فیلادلفیا به عهده گرفتند. این اولین فیلم آنهاست که در آمریکا تهیه می شود و بر تاریخچه و مجموعه کالج مشهور Mutter Museum تاکید دارد. پیش بینی می شود این فیلم در سال 2011 در آمریکا اکران شود. همچنین لیزا بوفانو هنرپیشه و رقاص مشهور از انیمیشن های برادران کی در اجراهایش تاثیر گرفته است.