كريس لندرث

بيوگرافي كريس لندرث

گردآوري و ترجمه : تورج سلحشور

info@animak.ir

2008/05/22

كريس لندرث

كريس لندرث (Chris Landreth) در سال 1961 در Hartford آمریکا بدنیا آمد. در سال 1986 لیسانس خود را در رشته مکانیک از دانشگاه Illinois گرفت و تا سه سال بعد از آن نیز در بخش تحقیقاتی دانشگاه Illinois در رشته مکانیک سیالات مشغول به کار شد. در این هنگام دانشگاه Illinois اقدام به برگزاری یک سری کلاس‌های انیمیشن کامپیوتری نمود که کریس در آن شرکت کرد. فیلم دو دقیقه‌ای Listener حاصل دوران یادگیری وی در این کلاس‌هاست.

بعد از آن او به استخدام مرکز محاسباتی کارولینای شمالی (NCSS) در آمد که در آن‌جا او علم مهندسی خود را با توانایی‌های هنریش درهم آمیخت. در این شرکت او به "تصویرسازی‌های علمی" می‌پرداخت؛ بدین معنی که دانشگاه‌ها و شرکت‌های مختلف، دیتاها و داده‌های خود را به این شرکت می‌دادند تا ضمن عملیات محاسباتی روی آن‌ها این اطلاعات به‌صورت تصویری نیز به نمایش در آیند و این قسمت کار به عهده کریس بود. دومین و سومین فیلمش، یعنی Caustic Sky و Data Driven The Story Of Franz K را در این شرکت ساخت.

سپس او در یک دوراهی حرفه‌ای برای انتخاب شغل آینده‌اش قرار گرفت. این‌که برای ارتش آمریکا کار کند زیرا که هیچ‌کس دیگر قادر نبود از استعدادهای وی استفاده کند یا این‌که سراغ شغلی برود که ارتباطی به رشته تحصیلی‌اش نداشته باشد. او راه سومی را نیز پیش روی خود دید: سفر به کانادا!

کانادا کشوری است که مشاهده رفتار طبیعت و افراد یکی از هنرهای ساکنین آن است و تعجبی ندارد که کمدی و انیمیشن در این کشور به‌صورت جدی دنبال می‌شود. کمدی شیوه کلامی بیان مشاهدات افراد است و انیمیشن روش گرافیکی آن. و این‌گونه شد که در سال 1994 به استخدام شرکت Autodesk در آمد که در آن هنگام Alias/Wavefront نامیده می شد. شغل او در آنجا تست نرم افزار گرافیکی انیمیشن In-house قبل از ارائه آن به بازار بود. این نرم افزار هم اکنون یکی از نرم افزارهای محبوب انیمیشن در استودیوهای انیمیشن سازی چون دریم ورکز، پیکسار،Pacific Data Images ، والت دیزنی و I.L.M. است. او علت تصمیم خود برای کار در کانادا و استودیوهای مستقل را اینگونه شرح می دهد:

"کار در هالیوود همیشه همراه با دغدغه های مالی است؛ انیمیشنی مثل "زندگی یک حشره" حدود 300 میلیون دلار فروش می کند که رقم بسیار بالایی ست اما جالب است بدانید که اگر این انیمیشن کمتر از 200 میلیون دلار می فروخت، استودیو را دچار مشکل می کرد. در نتیجه همه چیز به مدیریت، بازاریابی و کنترل وابسته است. به عبارت دیگر اکثر کارها در دست افراد غیرهنری است. من دوست دارم که کارم را تحت کنترل داشته باشم نه اینکه تحت کنترل کارم باشم. راحت تر بگویم: دوست دارم آزاد باشم".

بلافاصله بعد از استخدام در این شرکت شروع به کار روی اولین فیلم حرفه ایش, The End کرد كه در سال 1995 آن را به اتمام رساند . کریس در این فیلم سورئالیستی انیماتوری را به تصویر می کشد که سعی دارد پایانی خوب برای فیلمش پیدا کند و ناگهان درمی یابد که شخصیت فیلمش در حقیقت خود وی است.

Bingo در سال 1998 دومین فیلمش بود. این فیلم برداشتی انیمیشنی از تئاتری بنام Disregard This Play کاری از گروه تئاتر The Neo Futurists می باشد. در حالیکه آهنگ این فیلم 5 دقیقه ای برگرفته از آهنگ همان تئاتر است ولی تصاویر آن دارای تشبیه ها و شخصیت پردازی بسیار اغراق آمیزی ست که داستان را روایت می کند. The End و Bingo جوایز بین المللی زیادی را گرفتند که از جمله آنها می توان به نامزدی اسکار در سال 1996 برای فیلم The End و جایزه Genie در سال 1999 برای فیلم Bingo اشاره کرد. سپس کریس با Ryan Larkin ملاقات کرد؛ کارگردان نابغه انیمیشن در دهه 60 و 70 که درگیر اعتیاد به کوکایین و الکل شده و در خیابانهای مونترال به گدایی مشغول می شود. این آشنایی به ساخت فیلم مستندگونه Ryan در سال 2004 منجر می شود که جوایز زیادی از جمله اسکار 2004 را برنده شد.

بعد از رايان، انيميشن كوتاه "ستون فقرات" (The Spine) را در سال 2009 ساخت كه فيلمي روانشناسانه بود كه به زوجهايي كه دچار اختلال "هم-وابستگي" دچار هستند مي پردازد. اين انيميشن نيز توسط استوديوي NFB و با مشاركت استوديوهاي Copperheart Animation و C.O.R.E ساخته شد. "ستون فقرات" جايزه اول جشنواره انيميشن ملبورن و جشنواره فيلم نشويل را ربود و جايگاه لندرث را بيش از پيش محكمتر كرد.

بدون شک کریس یکی از خلاقترین کارگردانان انیمیشن در حال حاضر است. او در کارهایش از گرافیک کامپیوتری واقع نمایانه با چاشنی "سایکو رئالیسم" استفاده می کند که به کارهایش رنگ و بوی سورئالیستی می دهد. در یک جمله سایکورئالیسم را می‌توان نشان دادن پیچیدگی‌های شگفت‌انگیز روان به‌صورت بصری تعریف کرد. به‌عنوان مثال در Ryan آشفتگی روانی افراد را به‌صورت نقص‌هایی در بدن و صورتشان به تصویر می‌کشد. تصاویر او پا را از حریم انیمیشن هاي "واقع‌نمایانه" يا همان Photo-realistic فراتر گذاشته و درد، ترس، شرم، خلاقیت و عشق را به‌صورت تسجم یافته به ما نشان می‌دهد.