ساوث پارك (South Park ) عنوان يك سريال انيميشني كمدي در آمريكاست كه به خاطر طنز بسيار تيره، بي ادبانه و سورئالش معروف شده است كه موضوعات زيادي از جمله سياست، مذهب، خشونت، سوء استفاده، سكس و حتي ناتواني ذهني را به سخره مي گيرد و يا بهتر بگوييم هجو مي كند! "تري پاركر" (Trey Parker ) و "مت استون" (Matt Stone ) تهيه كنندگان اين سريال هستند كه نقش فعالي در نوشتن فيلمنامه، كارگرداني و صداپيشگي سريال نيز دارند.
داستانهاي سريال حول محور چهار شخصيت اصلي فيلم به نامهاي "استن مارش" (Stan Marsh )، "كايل بروفلوفسكي" (Kyle Broflovski )، "اريك كارتمن" (Eric Cartman ) و "كني مك كورميك" (Kenny McCormic ) مي چرخد و اتفاقاتي را كه براي اين چهار بچه دبستاني شرور در شهر كوهستاني شان يعني ساوث پارك مي افتد به تصوير مي كشد. اين برنامه تحسين منتقدين را برانگيخته و جوايز زيادي از جمله سه جايزه امي براي بهترين برنامه انيميشني گرفته است.
شبكه تلويزيوني "كمدي سنترال" (Comedy Central ) پخش اين سريال را از آغاز آن در سال 1997 بر عهده داشته است. Doug Herzog كه حق پخش اين سريال را براي كمدي سنترال خريداري كرده معتقد است كه اين سريال نقش زيادي در مطرح كردن اين شبكه در ميان ابرشبكه هاي تلويزيوني آمريكا داشته است. هم اكنون (سال 2009) فصل سيزدهم سريال در حال پخش است.
دو نسخه بلند نيز از اين سريال تا بحال ساخته شده است؛ اولي نسخه سينمايي اين سريال با عنوان "South Park: Bigger, Longer & Uncut " كه در سال 1999 روانه سينماها شد و دومي يك نسخه سه اپيودي بود كه در سال 2008 مستقيماً روي DVD روانه بازار شد.
فضاي كلي سريال:
چنانچه گفتيم ساوث پارك داستان اتفاقاتي ست كه براي ساكنين شهر ساوث پارك (كه گويا در كلرادو واقع است) و بخصوص چهار شخصيت اصلي فيلم يعني استن، كايل، اريك و كني مي افتد (كه اكثراً در فيلم با عنوان پسرا از آنها ياد مي شود). اين بچه ها همگي كلاس سوم دبستان هستند اما در فصل چهارم سريال آنها بزرگ مي شوند و كلاس چهارمي مي شوند و تا امروز كلاس چهارمي باقي مانده اند! شخصيتهاي زيادي در سريال وجود دارند از جمله خانواده پسرها، معلمان و مديران مدرسه و شاگردان ديگر. از جمله شخصيتهاي معروف اين سريال مي توانيم از آشپز (كه حالا ديگر در سريال نيست)، مسيح، آقاي هنكي، شيطان، توولي و ديگران نام ببريم.
به نظر مي رسد اپيزودهاي اوليه سريال فقط قصد اين را داشتند كه همه چيز را به بازي و سخره بگيرند و طنز آن نيز بشتر حالت اسلپ استيك داشت اما اپيزودهاي بعدي سريال بيشتر حالت هجو انتقادي به خود گرفتند و به اين ترتيب تبديل به برنامه انتقادي قويي شد كه شخصيتهايي مثل مايكل جكسون، باربارا استرايسند، پاريس هيلتون و فيلمهايي مثل "مصائب مسيح" را هجو كند و به مسائل اجتماعي، سياسي چون تروريسم، قوانين مهاجرت، ازدواج همجنسبازان، نژادپرستي و غيره بپردازد.
از چپ به راست: اريك، كايل، استن و كني
ساوث پارك بحثهاي زيادي را در محافل مختلف آمريكا برانگيخته است زيرا كه اين سريال تقريباً به هر چيزي كه تابو به شمار مي آيد پرداخته است؛ از شوخي با مذاهب و مكاتب فكري گرفته تا تابوهاي جنسي. حتي برخورد اين سريال با مسائل اجتماعي مثل اعتياد و مسائل زيست محيطي چون گرمايش زمين نيز بحث و جدلهاي زيادي را برانگيخته است. هر چند مت استون و تري پاركر در مورد مسائل مختلف خود را بيطرف معرفي مي كنند و به همه جناحها حمله مي كنند و هيچوقت از گروه خاصي جانبداري نمي كنند. معمولاً پسرا يا شخصيتهاي ديگر سريال در آخر هر اپيزود در يك يا دو جمله مطلب و درسي را كه از اتفاقات آن اپيزود گرفته اند بيان مي كنند و هميشه هم با اين جمله حرف خود را شروع مي كنند كه: "مي دونين چيه؟ من امروز چيزي ياد گرفتم ...".
پيدايش سريال:
در سال 1992، تري پاركر و مت استون دانشجويان دانشگاه كلرادو در يك كلاس فيلم با همديگر آشنا شدند و انيميشن كوتاهي بنام "Jesus vs. Frosty " را با همديگر ساختند و اين آغاز همكاري دو جانبه اي بود كه به خلق "ساوث پارك" انجاميد. انيميشن "Jesus vs. Frosty " انيميشني خام بود كه با بودجه اي بسيار كم ساخته شده بود ولي ايده اوليه شخصيتهاي "ساوث پارك" در آن ديده مي شوند؛ مثلاً يكي از كاراكترها شبيه كارتمن هست ولي اسمش كني ست. يكي از كاراكترهاي بي نام نيز شبيه شخصيت كني در ساوث پارك است. دو شخصيت ديگر هم كه تقريباً شبيه هم هستند بعدها تبديل به كايل و استن در ساوث پارك شدند.
Brian Graden مدير اجرايي فاكس اين انيميشن كوتاه را در سال 1995 ديد و از آن خوشش آمد و تري و مت را استخدام كرد تا نسخه اي ديگر از آن بسازد كه او بتواند آن را به عنوان يك هديه كريسمس به يكي از دوستانش بدهد! اين انيميشن كه "مسيح عليه بابانوئل" (Jesus vs. Santa ) نام گرفت بيشتر شبيه ساوث پارك است و در آن مبارزه اي سخت بين مسيح و بابانوئل سر مفهوم كلمه كريسمس روي مي دهد كه به آتش بس مي انجامد! از اين انيميشن بعدها در اپيزود "A Very Crappy Christmas " استفاده شد كه در آن پسرها با كمك آقاي هنكي كريسمس را نجات مي دهند و آن را به شهر بازمي گردانند. اين انيميشن كوتاهي كه براي Brian Garden ساخته شد بسيار محبوب شد و نسخه هاي زيادي از آن كپي شد و يا در اينترنت به اشتراك گذاشته شد و به اين ترتيب مذاكرات براي ساخت سريالي با همان استيل شروع شد. اين مذاكرات ابتدا با فاكس و سپس با كمدي سنترال صورت گرفت و به اين ترتيب ساخت اين سريال كليد خورد و قسمت اول آن در 13 آگوست 1997 پخش شد.
نويسندگي:
برعكس ديگر سريالهاي انيميشيني كه نوشتن و تهيه هر كدام از اپيزودها ماهها به طول مي انجامد، هر كدام از اپيزودهاي ساوث پارك فقط در يك هفته نوشته، تهيه و توليد مي شوند! زمان پخش تلويزيوني اپيزودها چهارشنبه شبهاست. در حقيقت كار ساخت هر اپيزود از پنجشنبه شروع مي شود و تا چهارشنبه هفته ديگر ساخته شده و روي آنتن مي رود. معمولاً كل تيم 100 الي 120 ساعت روي هر اپيزود كار مي كنند. همه كارهاي تهيه و توليد سريال در استوديوي ساوث پارك واقع در كالورسيتي لوس آنجلس انجام مي گيرد.
راست: تري پاركر و چپ: مت استون
به لطف سرعت بالاي تهيه اين سريال، تهيه كنندگان آن مي توانند به سرعت به رويدادهاي روز واكنش نشان داده و آنها در سريال بگنجانند؛ براي مثال اپيزود "It's Christmas in Canada " كه در تاريخ 17 دسامبر 2003 پخش شد، دستگيري صدام حسين را فقط سه روز بعد از وقوع آن در عراق به تصوير كشيد كه حتي در آن به حفره عنكبوت كه صدام در آنجا پنهان شده بود اشاره مي شود. تهيه كنندگان اين سريال سعي دارند كه تا جاي ممكن سريال را در كوتاهترين زمان ممكن بسازند تا بتوانند به موضوعات روز دنيا بپردازند. اوج اين كار اپيزود "About Last Night " بود كه فقط 23 ساعت پس از انتخاب باراك اوباما به سمت رياست جمهوري آمريكا پخش شد. حتي در اين اپيزود از جملات اوباما و سناتور مك كين كه شب قبل از انتخابات در سخنراني شان گفته بودند، استفاده شده است و به جشن پيروزي اوباما نيز پرداخته مي شود!!
استن مارش و كايل بروفلوفسكي در حقيقت مدل انيميشني سازندگان آن يعني تري پاكر و مت استون بودند ولي بعدها آنها اظهار كردند كه شخصيت آنها بيشتر در كارتمن متجلي مي شود! شهر ساوث پارك هم الهام گرفته از منطقه Fairplay و همچنين Littleton در حومه Denver است كه اين دو منطقه زادگاه مت و تري ست.
انيميشن:
شكل و شيوه انيميشن ساوث پارك الهام گرفته از كارتونهاي كاغذي "تري گيليام" (Terry Gilliam ) است كه براي سريال Monty Python's Flying Circus ساخته است. مت استون و تري پاركر عاشق اين كارتونها بودند و به تقليد از اين كارتونها در تهيه دو انيميشن كوتاهي كه قبل از ساخت سريال ساوث پارك كار كردند و همچنين اپيزود اول سريال، از كاغذهاي رنگي و تكنيك قديمي سل انيميشن استفاده كردند. توليد اپيزود اول سريال بيش از سه ماه طول كشيد اما اپيزودهاي بعدي توسط كامپيوتر توليد شد. به اين ترتيب كه آنها تصاوير و نمونه هاي اپيزود اول را به كامپيوتر دادند و سپس در هر اپيزود روي تغييرات و حركات كار مي كنند و به اين ترتيب هر قسمت در عرض 4 يا 5 روز ساخته شد.
براي طراحي اشياء و شخصيتهاي جديد از Adobe Photoshop و Adobe Illustrator استفاده مي شود (كه قبلاً با CorelDRAW اي نكار را مي كردند) و سپس طرحهاي جديد را با استفاده از MAYA وارد انيميشن مي كنند. قبل از فصل پنجم بجاي مايا از PowerAnimator براي اين منظور استفاده مي كردند. استفاده از مايا يا PowerAnimator براي ساخت ساوث پارك بنوبه خود مسئله جالبي ست زيرا معمولاً از اين نرم افزارها براي ساختن انيميشنهاي سه بعدي استفاده مي شود. پاركر و استون اين مسئله را با ساخت قلعه ماسه اي توسط بولدوزر مقايسه كرده اند! اگرچه به گفته كارگردان انيميشن، Eric Stough ، نرم افزار PowerAnimator انتخاب شده بود زيرا كه "اين نرم افزار بهترين نورپردازي و سايه پردازي را دارد و انيميشن بگونه اي بنظر مي رسد كه گويا تكه هاي بريده شده كاغذ رنگي را روي صندلي عكاسي نشانده باشي." چندين تكنيك ديگر نيز استفاده شده تا فضاي آماتوري فيلم را حفظ كند؛ اشياء و كاراكترها بصورت دستي در صفحه حركت مي كنند و يك منحني پله اي براي هر ثانيه فريم در نظر گرفته مي شود تا به حركات حالتي پرشي بدهد. اين فيلم بصورت 24 فريم در ثانيه ساخته مي شود و با استفاده از پروسه 3:2 pulldown روي ويدئوي 30 فريم در ثانيه منتقل مي شود.
ضمناً از PowerAnimator براي طراحي جلوه هاي ويژه اي چون طراحي نور ديسكو در اپيزود "Big Gay Al's Big Gay Boat Ride " و اشعه ليزر در اپيزود "Mecha-Streisand " استفاده شده است. اين روزها تيم انيميشن ساوث پارك براي طراحي جلوه هاي ويژه از نرم افزار Motion استفاده مي كنند. در ابتدا انيميشن اين سريال در ايستگاههاي SGI كه مجهز به 54 پروسسور بود، رندر مي شد كه اين ايستگاه (مجموعه اي از كامپيوترهاي متصل به هم) توانايي رندر 10 الي 15 شات در ساعت را داشتند. براي مدت كوتاهي از ويندوز استفاده شد اما به محض اينكه مايا نسخه مكينتاش را منتشر كرد همه كارها روي مكينتاش انتقال يافت. در حال حاضر استوديو با يك ايستگاه رندر مجهز به 120 پروسسور كار مي كند كه توانايي رندر بيش از 30 شات در ساعت را دارند.
در طول اين مدت كه از پخش سريال مي گذرد، به مرور زمان كم كم از خامي و سادگي شكل ظاهري كاراكترها و اشياء فيلم كاسته شده كه البته اين كار بيشتر بخاطر بالا بردن تاثير كمدي فيلم بوده است. جلوه هاي ويژه اي چون انفجارها و غيره جايگزين آتشهاي كاغذي شده اند. در بعضي جاها براي تاكيد روي بعضي حركات بخصوص ژستهايي كه كارتمن مي گيرد از نورپردازي و سايه پردازي به سبك فيلمهاي زنده استفاده شده است. در بعضي اپيزودها مثل "Tweek vs. Craig " و "Mr. Garrison's Fancy New Vagina " از صحنه هاي فيلم زنده هم استفاده شده است. چندين اپيزود هم بكلي از انيميشني با سبك متفاوت ساخته شده است براي مثال بخشهايي از اپيزود "Good Times with Weapons " به شكل انيمه ساخته شده و يا اپيزود "Make Love, Not Warcraft " كلاً بصورت machinima ساخته شده است.
صداها:
تري پاركر و مت استون بجاي اكثر شخصيتهاي مذكر فيلم حرف مي زنند و "آپريل استيوارت" و "مونا مارشال" (سابقاً "مري كي برگمان" و "اليزا اشنايدر") نيز بجاي اكثر شخصيتهاي مونث فيلم حرف مي زنند. از ديگر صداپيشگان سريال Adrien Beard مي باشد كه بجاي Token Black حرف مي زند، Vernon Chatman صداي Towelie را در مي آورد و Jennifer Howell نيز در نقش Bebe Stevens حرف مي زند. از صداپيشگان قديمي كه اكنون ديگر در سريال حضور ندارند مي توان به John Hansen اشاره كرد كه صداي Mr. Slave را در مي آورد ولي بي گمان صدايي كه دلتنگش شده ايم صداي Isaac Hayes است كه بجاي آشپز سياهپوست دوست داشتني حرف مي زد. Isaac Hayes كه عضو فرقه Scientologist ها بود در سال 2005 و در طي ساخت اپيزود "Trapped in the Closet " با تهيه كنندگان سريال درگير شد زيرا كه اعتقاد داشت برخورد آنها با مقوله Scientology در اين اپيزود زشت و نابجاست و به اين ترتيب از اين سريال كنار كشيد. او در آگوست 2008 و در سن 66 سالگي درگذشت.
Issac Hayes بجاي آشپز حرف مي زد
معمولاً شخصيتهاي مشهوري كه در اين سريال حضور پيدا كرده اند در نقش خودشان حرف زده اند و بعضي ها نيز بجاي ديگر كاراكترها حرف زده اند؛ از كساني كه در نقش خودشان در اين سريال حرف زده اند مي توان به Jay Leno و گروههاي موسيقي Radiohead و Korn اشاره كرد. شخصيتهاي معروف ديگري به جاي كاراكترهاي فيلم صحبت كرده اند كه مي توان از جنيفر آنيستون، جورج كلوني، Cheech & Chong ، Henry Winkler ، Natasha Henstridge و Peter Serafinowicz نام برد.
موسيقي:
تم اصلي سريال قطعه اي ست كه توسط گروه Primus اجرا شدو و خواننده اصلي گروه يعني Les Claypool آن را خوانده است. البته قطعه اصلي ملايمتر بود اما براي سريال آن را كمي تندتر اجرا كردند. نسخه بي كلام اين آهنگ نيز اغلب در تيتراژ پاياني شنيده مي شود. آهنگ افتتاحيه سريال تا بحال 3 بار ريميكس شده و بعضي جمله ها در آن عوض شده است. از اپيزود "Fourth Grade " به بعد نسخه هيپ هاپ اين آهنگ كه توسط Paul Robb ريميكس شده، استفاده شد. از فصل 6 به بعد آهنگ اصلي فيلم با سرعت بيشتري اجرا شد كه مايه هاي كانتري زيادي در آن ديده مي شد. از نيمه هاي فصل دهم دوباره آهنگ ريميكس شد تا شبيه آهنگ "Whamola " از گروه The Les Claypool Frog Brigade باشد كه در آلبوم Purple Onion اجرا كرده بوند.
بقيه قطعات موسيقي معمولاً توسط Isaac Hayes اجرا مي شد كه بجاي نقش آشپز حرف مي زد و براي توضيح مسائل جنسي به بچه ها از آهنگ استفاده مي كرد. يكي از آهنگهايي كه آشپز در سريال مي خواند "Chocolate Salty Balls " نام داشت كه در سال 1998 به عنوان بخشي از آلبوم Chef Aid در انگلستان منتشر شد و تبديل به آهنگ شماره 1 شد. در اكثر اپيزودها از قطعات ملودراماتيك به عنوان تاكيد روي حس كمدي يك صحنه استفاده مي شود. در جاي جاي سريال كارتمن ناگهان آهنگي را مي خواند كه پوششي نوعدوستانه به درخواستهاي شخصي خود بدهد و فرد يا گروهي را متقاعد به انجام كاري كند.
آهنگهاي محبوب مثل "Kyle's Mom is a Big Fat Bitch " در اين سريال شكل گرفتند اما استعداد موسيقيايي تهيه كنندگان اين سريال در نسخه سينمايي سريال با عنوان " South Park: Bigger, Longer & Uncut " به اوج شكوفايي خود مي رسد. در آهنگ متن اين فيلم (كه با همكاري آهنگساز و ترانه سراي برنده جايزه گرمي يعني Marc Shaiman نوشته و تهيه شد) قطعاتي چون "Blame Canada " كه نامزد اسكار شد، "I'm Super "، La Resistance Medley ، Hell Isn't Good ، Mountain Town ، Up There ، What Would Brian Boitano Do و Uncle Fucka وجود دارد كه اين آخري برنده جايزه فيلم MTV براي بهترين اجراي موسيقيايي شد. مت استون و تري پاركر، گاهگاه اين قطعات را با گروهشان DVDA اجرا كرده اند.
پخش و توزیع اپیزودهای ساوث پارک:
توزیع سریال ساوث پارک برای پخش تلویزیونی به عهده شرکتهای Twentieth Television و Debmar-Mercury که یکی از شاخه های کمپانی Lions Gate Entertainment است، می باشد. البته تا سال 2008 شرکت Tribune Entertainment بجای Twentieth Television عهده دار این مسئولیت بود ولی در سال 2008 به کار خود پایان داد و Twentieth Television جای آن را گرفت. این سریال درجه TV-14 دارد؛ یعنی اینکه تماشای آن برای زیر 14 سال توصیه نمی شود. تلویزیونهای مختلفی در کشورهای مختلف این سریال را پخش می کنند که برخی از آنها به شرح زیرند:
- در استرالیا کانالهای The Comedy Channel و SBS
- در بلژیک کانال TMF
- در کانادا کانال Comedy Network
- در استونی کانال TV6
- در آلمان کانالهای MTV Germany و Comedy Central Germany
- در ایرلند کانالهای Comedy Central UK و MTV و به زبان ایرلندی در کانال TG4
- در اسراییل کانال Bip
- در ایتالیا کانال Comedy Central Italy
- در انگلستان تا سال 2004 کانال Channel 4 و بعد از این تاریخ کانالهای Sky1 ، Comedy Central UK ، MTV One و کانال اسکاتلندی MTV One
- در صربستان کانال B92
و ....
در مارس 2008 کمدی سنترال همه اپیزودهای ساوث پارک را برای دانلود پخش رایگان و مجاز در وبسایت استودیوی ساوث پارک گذاشت! وقتی از استون و پارکر در این باره سوال شد آنها گفتند که: "دیگه داشت حالمون بد می شد از بس که برنامه خودمونو بصورت غیرمجاز از اینترنت دانلود می کردیم... اینجوری شد که تصمیم گرفتیم حالت مجاز بهش بدیم!!". در کمتر از یک هفته بیش از یک میلیون بار اپیزودهای ساوث پارک توسط علاقمندان آن از روی وبسایت آن تماشا شد و این عدد تا اکتبر 2008 به 55 میلیون بار رسید! اگرچه مسائل حقوقی و قانونی مانع دسترسی رایگان به این اپیزودها در کشورهای انگلستان، استرالیا و چند کشور دیگر است. در کانادا اپیزودهای ساوث پارک برای پخش رایگان روی وبسایت تلویزیون The Comedy Network گذاشته شده است. از فصل 13 به بعد این سریال با کیفیت HD پخش می شود ضمن اینکه فصل 12 هم با کیفیت بالا روی Blu-ray توزیع شد.
موفقيتها و تاثيرها:
در سال 2007 مجله تايمز اين سريال را جزو "100 سريال تلويزيوني برتر تاريخ" انتخاب كرد و مجله Entertainment Weekly در سال 2008 در ليست بهترين سريالهاي 25 ساله اخير، نام South Park را در رده دوازدهم قرار داد.
شبكه كمدي سنترال درصد زيادي از موفقيت و محبوب بودنش را مديون South Park است. تا جولاي 2008 اين سريال پربيننده ترين سريال اين شبكه بوده است. اولين اپيزود اين سريال با عنوان "Cartman Gets an Anal Probe " توانست 980.000 بيننده را پاي تلويزيونها نشاند كه براي يك تلويزيون كابلي رقم قابل توجهي ست. اين رقم با گذشت هر اپيزود بيشتر و بيشتر مي شد تا اينكه اپيزود دوم فصل دوم با عنوان "Cartman's Mom Is Still a Dirty Slut " كه در تاريخ 22 آوريل 1998 پخش شد، به ركورد 6.2 ميليون بيننده دست يافت كه دومين برنامه غير ورزشي پربيننده در تلويزيونهاي كابلي بود. محبوبيت شبكه تلويزيوني سنترال پارك كه تلويزيوني كابلي بوده و در سال 1997 حدود 9 ميليون مشترك داشت به سرعت رو به رشد بود بطوريكه در ژوئن 1998 مشتركين اين شبكه به 50 ميليون رسيد.
اما با شروع فصل سوم آمار بيننده هاي ساوث پارك نزول چشمگيري داشت بطوريكه اپيزود اول فصل سوم فقط 3.4 ميليون بيننده داشت در حاليكه اين رقم در اپيزود آغازين فصل دوم 5.5 ميليون نفر بود. تري پاركر و مت استون دليل اين نزول را جنجال رسانه اي مي دانستند كه در سال گذشته پيرامون اين سريال وجود داشت اما با اين حال خاطر نشان كردند كه آمار بينندگان فصل سوم آمار واقعي طرفداران ساوث پارك است. اما منتقدين نظر ديگري داشتند؛ آنها افت كيفي و پايين آمدن ميزان خلاقيت فيلم را كه در اثر استرس ساخت هر چه سريعتر فيلم بود دليل اين نزول مي دانستند. اين افت در فصل چهارم نيز ادامه يافت بطوريكه متوسط تماشاگران هر اپيزود در فصل چهارم به 1.5 ميليون نفر رسيد. در فصل پنجم (2001) آمار دوباره سير صعودي پيدا كرد و به 2.3 ميليون نفر رسيد و در فصل ششم (2002) اين رقم به 2.8 ميليون نفر ارتقاء يافت. از اين فصل تا فصل نهم اين رقم دوروبر 3 ميليون نفر در نوسان بود.
جوايز:
ساوث پارك يكي از معدود سريالهاي در حال پخش است كه موفق به دريافت جايزه CableACE شده است. ساوث پارك اين جايزه را در سال 1997 به عنوان بهترين سريال انيميشني دريافت كرد. در سال 1998 ساوث پارك نامزد دريافت جايزه امي در رشته بهترين برنامه انيميشني شد. ضمناً در همان سال اين سريال نامزد دريافت GLAAD Award براي بهترين تك اپيزود تلويزيوني بخاطر اپيزود "Big Gay Al's Big Gay Boat Ride " گشت. سال 1999 نامزدي جايزه Image Award را بخاطر بهترين بازيگر سريال كمدي براي Isaac Hayes به ارمغان آورد.
ساوث پارك 7 بار نامزد دريافت جايزه امي شده است و دوبار برنده شده است (يك بار بخاطر اپيزود "Best Friends Forever " در سال 2005 و بار دوم بخاطر اپيزود "Make Love, Not Warcraft " در سال 2006). سه گانه Imaginationland نيز در سال 2008 برنده جايزه امي در رشته برنامه هاي يك ساعت به بالا شد. ساوث پرك در سال 2006 برنده Peabody Award نيز شده بود.
رسانه ها و مسائل تجاري:
در سال 1999 و در حاليكه كمتر از 2 سال از پخش اين سريال مي گذشت، نسخه سينمايي آن آماده اكران شد. فيلم كه يك كمدي موزيكال بود تحسين منتقدين را برانگيخت. اين بار فيلم مشاجراتي را كه سريال ساوث پارك در جامعه برانگيخته بود هجو مي كرد. جالب است بدانيد كه نام اين فيلم به عنوان "پرفحش ترين فيلم انيميشني" در كتاب ركوردهاي گينس ثبت شد!! آهنگ "Blame Canada " از موسيقي متن اين فيلم نامزد اسكار براي بهترين آهنگ شد.
چند باري ويدئويي بر اساس اين سريال ساخته شده است؛ اولين گيم "ساوث پارك" نام داشت كه در سال 1998 توسط شركت Acclaim براي كنسولهاي پلي استيشن، نينتندو 64 و كامپيوتر ساخته شد. بازي بعدي "South Park: Chef's Luv Shack " نام داشت كه در سال 1999 عرضه شد. در سال 2000 بازي رالي ساوث پارك با عنوان South Park Rally به بازار آمد. در حال حاضر شركت Doublesix Games در حال ساخت يك گيم بر اساس ساوث پارك است كه هنوز عنوان آن مشخص نيست. دستگاه پين بال ساوث پارك نيز در سال 1999 توسط Sega Pinball عرضه شد.
لينكها: